I po ekskomunice

Odczuwam wielką satysfakcje ze zdjęcia ekskomuniki z czterech biskupów których w czerwcu 1988 r. wyświęcił przez śp. abp. Lefebvre. Wydarzeni, to ze względu na swą symbolikę, posiada wielką historyczną doniosłość. Oto pojawi się nowa nadzieja, na rychłe przezwyciężenie tego fatalnego stanu w jakim znajduje się Kościół od kilkudziesięciu lat. Bardzo dobrze pamiętam jak ówczesne wydarzenia były dla mnie bolesne. Nie chcę się też wikłać w rozważania, czy ekskomunika miała faktycznie miejsce oraz w samą ocenę tamtego wydarzenia – nie czuje się do tego kompetentny i wolę uzbroić się w cierpliwość i poczekać decyzje „młynów Bożych”. Najważniejszym pytaniem jakie sobie zadaje to, co dalej? Kwestia uregulowania statusu kanonicznego Bractwa św. Piusa X wyraźnie się przybliżyła, ale chciałbym przestrzec przed zbytnim optymizmem – siły liberalne w Kościele są dalej bardzo znaczące. Mają też potężnych sojuszników (którzy ich wspierają – na szczęście bezskutecznie) poza murami Kościoła. Zapewnienie organizacyjnej niezależności od lokalnych biskupów poprzez bezpośrednie podporządkowanie Bractwa bezpośrednio Rzymowi jest dość proste (np. prałatura personalna). Ale jak wyjąć publiczne miejsca kultu i jurysdykcje księży spod władzy tychże biskupów? Nie jest chyba tajemnica, że 3/4 biskupów zamknęłaby kaplice Bractwa i cofnęła jurysdykcje księżom, gdyby tylko mogli. Biskupi z pewnością będą się bronić przed uszczupleniem swych prerogatyw. Potrzebne są odpowiednie zapisy w statutach, o których wspomina Kan. 297 KPK. A spraw do uporządkowania w Kościele jest nie mało – interpretacja i obowiązywalność dokumentów Vaticanum II, relatywistyczny ekumenizm i dialog miedzyreligijny, nadużycia liturgiczne i wiele, wiele innych! Ojciec Święty potrzebuje pomocników do tego dzieła, które trzeba będzie kontynuować również i w następnych pontyfikatach. Ufam, że CAŁE Bractwo św. Piusa X ze swym potencjałem weźmie udział w dalszym „odzyskiwaniu” Kościoła.

WO

Dodatki do tekstu - źródła, linki, uzupełnienia itp.

Z KPK

Kan. 294 - Celem właściwego rozmieszczenia duchowieństwa albo prowadzenia specjalnych dzieł duszpasterskich lub misyjnych w różnych regionach, albo dla różnych grup społecznych, Stolica Apostolska, po wysłuchaniu zdania zainteresowanych Konferencji Episkopatu, może erygować prałatury personalne, złożone z prezbiterów i diakonów duchowieństwa diecezjalnego.

Kan. 295 - § 1. Prałatura personalna rządzi się statutami nadanymi przez Stolicę Apostolską, a na jej czele stoi prałat jako własny ordynariusz, który ma prawo erygować krajowe lub międzynarodowe seminarium, a także inkardynować alumnów i promować ich do święceń tytułem służby prałaturze.
§ 2. Prałat powinien zadbać zarówno o kształcenie duchowe tych, których promował wspomnianym tytułem, jak też o ich godne utrzymanie.

Kan. 296 - Na podstawie umowy zawartej z prałaturą, świeccy mogą się poświęcić dziełom apostolskim prałatury personalnej; sposób zaś tej organicznej współpracy a także główne obowiązki i prawa z nią złączone, winny być odpowiednio określone w statutach.

Kan. 297 - Statuty winny również określić stosunki prałatury personalnej do ordynariuszy miejscowych, w których kościołach partykularnych prałatura personalna prowadzi lub zamierza prowadzić swoje dzieła duszpasterskie lub misyjne, za uprzednią zgodą biskupa diecezjalnego.

Zobacz również Wieści na powiązane tematy:

Dziś będzie ogłoszony dokument zdejmujący ekskomunikę? (2009-01-24)
Papież uchylił ekskomunikę ciążącą nad czterema biskupami (2009-01-24)
Komunia św. nie dla zwolenników aborcji (2008-08-21)
Porozumienie Bractwa św. Pius X z Rzymem jeszcze nie teraz (2008-07-04)
Ekskomunika z "święcenia" kobiet (2008-05-30)
"Polityka" o Bractwie św. Piusa X - skany (2008-05-23)